حتا تمام ابر ها ي جهان را به تن کنم
باز ردايي به دوشم مي افکنند
                               تا برهنه نباشم
اين جا نيمه تاريک ماه است
دستي که سيلي ميزند
                         نمي داند
گاهي ماهي تنگ
             عاشق نهنگ ميشود
بي هوده سرم داد مي کشند
                                 نمي دانند
ديگر ماهي شده ام
و رودخانه از من گذشته است
نمي خواهم بيابان هاي جهان را به تن کنم
ودر سياره اي که هنوز رصد نکرده اند
                                        نفس بکشم
حتا اگر باد را به انگشت نگاري ببرند
رد بوسه ات را پيدا نمي کنند
به کوچه بايد رفت
گرچه ماشين ها از ميان ماو آفتاب مي گذرند
به کوچه بايد رفت
اين همه آسمان در پنجره جا نمي شود
مي خواهم در جنوبي ترين جاي روحت
                                           آفتاب بگيرم
چراغ سقفي به درد شيطان هم نمي خورد
آنکه پرده را مي کشد
                      نمي داند
هميشه صداي کسي که آن سوي خط ايستاده
                                                        فردا مي رسد
بگذار هر چه مي خواهند
چفت در را بيندازند
امشب از نيمه ي تاريک ماه مي آيم
و تمام پرده ها و رداها را
تکه تکه خواهم کرد
بگذار براي باد بادک و شب تاب هم
اتاقي حوالي جهنم اجاره کنند
من هم خواهم رفت
مي خواهم پيراهنم را به آفتاب بدهم
                            (گراناز موسوی)                  

چهارشنبه 5 بهمن1384 آسمون||

Tags: