حرف های روپوش سرمه ای

The second Waltz

hurib — Wed, 06 Aug 2008 08:42:18 GMT

همه جا ساکته ٬ حتی صدای آفتابم دیگه نمیاد. یه دارکوب داره نوکش رو میزنه به درخت ولی صدای اونم دیگه در نمیاد. دلم نقاشی میخواد . میشینم . چشام رو میبندم . یه اتاق میکشم ٬ واسه اتاق یه پنجره میکشم . خودمو میکشم ٬ تو اتاق کنار پنجره ٬ نشستم و دارم بیرونو نیگا میکنم. عکس خودمو میکشم که افتاده رو شیشه‌های پنجره ٬ از تو اتاق میشه بیرونو نیگا کرد .. برف میکشم ٬ از آسمون داره برف میاد . شب میکشم ٬ همه جا شبه ٬ یه شب برفی ٬ دم سال نو ... یه دختر میکشم ٬ یه دختر تنها که داره بیرون تو برفا میرقصه ... نگاه خودمو میکشم ٬ که میخوره به شیشه‌ها و بر میگرده ... نقاشیم قشنگ شده نه ؟ ولی یه چیزیش کمه ... صداش کمه ... برا دختره یه آهنگ میکشم ... دختره داره میرقصه منم براش والس میکشم ... یه آهنگ که دختره زیر آسمون برفی باهاش برقصه ... یه ساعت آفتابی میکشم ... دلم میخواد از رو ساعته بفهمم کی سال تحویل میشه ... ولی همه جا شبه ... امسال سال تحویل نصف شبه ... ساعت آفتابی رو پاک میکنم ٬ دختری که داره میرقصه رو پاک میکنم ... آهنگه رو پاک میکنم ... اتاقه رو پاک میکنم ... یه پنجره میمونه که من اینورش نشستم ... یه دختره هم زیر برفا روی جدول خیابون اون ور پنجره نشسته دستش زیر چونشه داره فکر میکنه ... عکس من تو شیشه افتاده و من دارم سعی میکنم خودمو نبینم و دختره رو نیگا کنم ٬ دختره هم دستش زیر چونشه داره فکر مکنه وقتی سال تحویل نصفه شبه و آفتابی تو کار نیست ٬ آدمایی که وقت رو از رو ساعت آفتابی نیگه میدارن کی میفهمن سالشون تحویل شده ؟ ... این دفعه یه آهنگ دو نفره میکشم ... دختره دستاشو زده کنار صورتشو گرفته رو به آسمون ٬ برف میریزه رو صورتش و داره به ساعت آفتابی و رقص دم سال تحویل فکر مکنه ... چشام رو باز میکنم .. نقاشیمو میبینم ... دختره ... نیست ... بیرون داره برف میاد و چیزی به تحویل سال نو نمونده ٬ من پشت پنجره دارم والس گوش میدم ... هیچ کس نیست ... چشام رو میبندم ٬ یه ساعت آفتابی میکشم ٬ با یه دختره که داره والس گوش میده و میرقصه ...

everybody deserves a second chance!

hurib — Fri, 11 Jul 2008 17:35:43 GMT

دقيقه ها از درونم عبور مي کنند،خراشم مي دهند و مي گذرندباور نمي کنم که چقدر کور بودم و آنچه امروز ميبينم چطور نميديدم با تمام ادعاهايم آنقدر در قالب کوچک خودم محدود بودم که هيچ نميديدم من مي خواستم همه چيز را کنترل کنم، همه چيز را من هدايت کنم و چه ابلهانه فکر مي کردم با سلطه گريم دنيا هماني مي شود که من مي خواهم باور نمي کنم باور نمي کنم من حتي به خودم زمان نمي دادم که ببينم آنقدر برايم عجيب است که انگار خواب ميبينم چطور مادرم را با اين همه عشق نمي ديدم که ذره ذره آب مي شود؟چطور مي توانستم در جايي که زندگي انقدر جريان دارد بي تفاوت چشمانم را ببندم چه بلايي سر جزئيات لذت بخش زندگيم آورده بودم؟آنقدر از خودم دور شده بودم که بدنم هم واکنش نشان مي داد دنيا آنچه من ميديدم نبود، دنيا ميليون ها بار بزرگتر از آن بوداطراف من پر بود از چيزهايي که که به زور مي خواستم داشته باشم و چه احمقانه و بچه گانه نمي خواستم ببينم براي تمام روزهايي که گذشت و به دوستانم نگفتم دوستشان دارم همه روزهايي که براي لحظه هايش حرمتي قائل نبودم که به پدر و مادرم را در آغوش نگرفتم و بهشان نگفتم دوستشان دارم که براي برادرم در کمترين حد ممکن وقت گذاشتم که براي آنچه داشتم ارزش قائل نبودم براي تمام آن حسرت مي خورم! مي سوزم و خودم را سرزنش مي کنم و تنها چيزي که نجاتم مي دهد خوشحالي از اين موضوع است که الان چيزهايي را ميبينم و ميدانم که هر چقدر به زور در گوش هايم فرو ميشد فايده نداشت و حتي يک روز ديگر از زندگيم هم مثل قبل نخواهد بود.خوشحالم که بقيه ي زندگيم را دارم تا قدرش را بدانمتا واقعا زندگيش کنم

the secret

hurib — Mon, 02 Jun 2008 18:39:18 GMT

رازها در راهند

می بازند

می بارند

می گریند

می رقصند

می هراسند

حتا پرواز می کنند

قول می دهند

جستجو می کنند

یاوه می گویند

هراج می کنند

به بهایی ارزان می فروشند

از بنیان بی بنیانند

رازها هم سازند

می نوازند آرام آرام

محو می کنند

مهم می کنند

پرستش گری می آموزند

رازها کور می شوند

کور می کنند

راه می روند

تمامی تو را می بلعند

ارزان ساز و ارزان ساخت

رازها پر ارزشند

ارزش متولد می کنند

خواب می بینند

حتا جیغ می زنند

گستاخ می شوندو خیره خیره نگاهت می کنند

رازها می میرانند

مدفون می کنند بدون کوچکترین مفر تنفسی

رازها می خلصند

بی مزه می شوند

رازها محو می شوند

چه ساده

چه بسیار

چه محمل

اعتراف به سبک دیوونه

hurib — Fri, 02 May 2008 10:25:18 GMT

اعترافی بایدم ..
« من فلسفه‌ای دارم
یا خالی ٬ و یا لبریز ...»

where is my mind

hurib — Fri, 07 Mar 2008 16:08:18 GMT

پر از کلمات بی خوده بی محتوی...گویی بادکنکی پر باد که وقتی می ترکد جز صدایی رعب آور هیچ چیز ندارد...هیچ چیز به معنای مطلق کلمه...اینگونه شناختم...شناساندن...چه پوشالی...چونان مترسکی پر از کاه...وسط این همه صدای اصوات نمی دانم چرا ذهنم مرا به سرزمین انتزاعیم کشاند...پر از رنگ و آب...آب نماد رویش و سر زندگی...گونه ای دیگر خواهم بود...شدن حس سهمگینیست...جایی تاریک و خنک که می شد به هیچ چیز فکر نکرد...چه حس تازگی دارد مرور...می شد!(می شود؟)...کلماتم بی وقفه می آمدند...و اغلب هم بیراهه برداشت می شدند...بیراهه برداشت شدن حس مفتون شدن می دهد...همیشه سرشارم می کرد...البته شاید هم نه همیشه!:) ... این منم را دوست دارم...زیادی مالیخولیایست...حتا اینجا...در این نقطه که نشسته ام...مرا باز می خواند...عجیب است و دور از تصور...اینجا که نشسته ام...وصف کنم؟...چیزی شبیه کد دهی می ماند...المان های قابل برداشت...می شود دیدشان...یک جور ترجمه...بازخوانیه زبان درون...نزدیک...نزدیک تر بیا...جلوتر می آید...رویش را بر می گرداند...مستقیم به چشمانم خیره می شود...و من می شناسمش...من مالیخولیایی من!...باد می آید و آفتابی طلایی وسط آسمانی آبی ...همین قدر کافیست...دو صد چندان ...وقتی می برد مرا وقتی همراهش می شوم دیگر نیستم که ببینم...نمی شنوم انگار...پرواز چنگ می اندازد...و من نفس به نفس تجربه می شوم...می شوم حس مطلق...باز هم می گویم شدن سهمگین است...بسیار سهمگین...بیان درون بی نگاه کردن و فکر کردن به حاشیه ها...برخی اوقات از اصل جدا می افتم...شاید چون... ...نمی گویم!...به این می گویند بها دادن به اصل...که البت نباید ولی برخی اوقات ناگزیرم از لمسش...باز مفتونم...بگویم مفتون چه؟ ... تا همین کلمه فعلا کافیست...کافیست را طوری می گویم که خودم هم صدایم را نشنوم!...رهایی رنگ می آمیزد.

one day in my life

hurib — Wed, 20 Feb 2008 15:33:39 GMT

خراب شده...تصویره یهو پرید جلوی چشمام...دیروز فهمیدم...وقتی هدفون تو گوشم می خوند و قدمهام کنار درختای سر به فلک کشیده کف پوشهای قرمز پیاده رو هارو اندازه می گرفت و چشمام خورشیدو دودی میدید...تنه ی تیره ی درختا زیر آفتاب زمستون حس تجدد میده به آدم...خراب شده بود...اینو خیلی وقته فهمیده بودم ولی نه به این وضوح...وقتی می گم به لجن کشیدن هر چیزی ساده ترین و بی دردسر ترین کار دنیاست هی تکرار می کنی که" بسط میدی همه چیزو"...من باور ندارم همه چیز بنا به رویاهای کودکیمه که شکل گرفته...وقتی از پنجره ی طبقه ی 9 این بلوک بتونی محوطه ی ساکتو بدون برگ اطراف و نگاه میکنم کودکیم که سهله هیچ چیزو نمی بینم!...در ضمن من از این بهاریم که داره شروع می شه و با هزار تا ادا اطفار می خواد خودشو تودل همه جا کنه خوشم نمی یاد...از این چیزایم که باهاش سعی می کنن تکرر و مسخره کننو حس تولد و تزریق کنن خندم می گیره...راستی به لجن کشیدن هر چیزی که فکر شو بکنی ساده ترین کار دنیاست درست به سادگی و مضحکی اومدن بهار می مونه!...نگو بسط می دی همه چیزو آخرشم یه نسخه می پیچی واسه همه چیز...این بسطه چقدر جدیدن کش می یاد...انگار هر چه قدر زور داشته باشی و بکشیش خیال کوتاه اومدن نداره...اعتراض نکن... دیدم اینارو که دارم می گم...خراب شده ...اینووقتی داشتم nothing می خریدم به وضوح فهمیدم!!!!

my field

hurib — Mon, 04 Feb 2008 15:57:18 GMT

برف زیاد که میادمزرعه ام سفید میشه ... سفید ... صاف ... نرم ... سبک...

عینهو روی ابرادر ... درکلبه رو که باز میکنی ... باد میاد ...یه باد ساکت و آروم ... پات رو میذاری رو ابرا ... روشون راه میری ... هوا هنوز تاریکه ... فرقش اینه که اینجا جای پات رو برفا میمونه ... رو ابرا جای پات نمیمونه ولی اینجا گم میشی ... رو ابرا هیچ‌وقت گم نمیشی ... باد میاد ... یه باد ساکتِ آروم انگاری که داره تو دلش آواز میخونه!

the last version of me

hurib — Sun, 20 Jan 2008 14:43:03 GMT

روسری از سرم افتاد وقتی وسط جمعیت ایستاده بودم...ازدحام نفرات آدمو یاد پرتاب شدن توموج دریا می اندازه... اونجا که سعی داری برگردی ولی نمی شه...بیشتر سوقت می ده وسط...سولوی متن این فیلم بدجوری حال و هوای دهه ی 60 داره..یه طوری بوی خاک خوردگی میده...آدم و پرت میکنه کنار...من که می گیرم ازش اون چیزایی رو که باید بگیرم...پرتاب شدن همیشه ترسناک، نه برای ترس از،ترس از.....مممم...مثل ترسی می مونه که این آهنگ تزریقم می کنه در زیری ترین لایه ی وجودم...در زیری ترین لایه ی لذت هام... امنيت برام لوس ترين و ساده ترين شکل خواستن چيزهاي خواستني..درست مثل ساعتها لميدن کنار آتیش شومينه مي مونه... در مقايسه با گم شدن تو جنگل تاريک زير برف و خب قطعا با آرزوي همون شومينه...در انتخابش شک نمیکنم!... وقتي از دور نگاش مي کنم به نظر زيادي ماليخوليايي مي یاد.. اين خود آزاري و امنيت گريزي بيش از حد من، يا فرمول ثابت اغلب مکعب ها؟ ... اين وهيچ وقت نخواهم فهميد .. آدم همرنگ محيطش مي شه .. من تمام مکعب ها رو تو صافي خودم ترجمه مي کنم... آدمهايي هستيم با دنيا - مکعب هاي چند کيلومتري_ .. مکعب هاي نامرئي که هر جا بريم مقدار معيني از چيزها رو تو خود شون جا میدن . دنياي من قدر هر دنياي ديگه ایه.. وقتي بين آدمها راه ميرم مکعبم ميخوره به مال اونها .. وقتي زياد بینشون مي مونم آدما مکعب نامرئي مو حس مي کنن... مکعبم چند روز سفيد شده... انسان همرنگ محيطش ميشه و من هم طبيعتا سفيد به نظر میام .. ديروز زير آب داغ حموم فهميدم که اندازه ي مکعبم هميشه ثابت... و هميشه و هرجا که باشم چيزهاي ريزي مثل قطره هاي داغ آب روي پوستم و يا کلمه ها ي روي شامپوم و کلا اون چيزايي که جلوي چشمم ریزترند وجود دارن که شايد احمقانه و بي اهميت ولي به هر حال توجه ام را به اندازه ي معيني جلب مي کنن... چه زير دوش حمومي باشم درتهران و چه در دور ترين سياره ي قابل سکونت نسبت به مکعب فعليم . مگه اين که من حجمم تغيير کنه و به طبع مکعبم بزرگ تر شه و ديگه به جاي نوشته ي روي شامپوم به ساختمان ها و چيزهاي ديگر بگم ريز .

جف باکلي هنوز بالا و پايينم ميبره .. نه هنوز مثل قبلها ...ولي... رام کردن زن سرکش .. اين اسم کتابي چيزي بود از شکسپير که هيچ وقت نخوندمش .. ترس از سکته ي قلبي باعث شد که يک روز شلاق دستم بگيرم و شروع کنم به رام کردنم . نتيجه؟ قابل تحسين ...این آرمینه ی من قرار شمعدونی های مامانشو با کاکتوسای من تاخت بزنه...ولی یه چیزی و نمیدونه!! من هم کاکتوسامو میخوام هم شمعدونیارو!... زیاد خواهم شاید...موهام هر روز بلند تر میشن و من هنوز به فکر کوتاه کردنشون نیفتادم..مدلم چرا رو هوا نشسته؟!...خط هام دوباره یک رنگ شدن...نوک مداد طراحیم شکسته یه روز پیش حتا...بوی پاپریکا میاد...یه مسافرت می خوام با یه تصویر ثابت از خودم!

other coffee

hurib — Sun, 06 Jan 2008 15:31:18 GMT

بادها همواره مرا به وسعت تشكيل برگ ها ببريد. مرا به كودكي شور آب ها برسانيد و كفش هاي مرا تا تكامل تن انگور پر از تحرك زيبايي خضوع كنيد. دقيقه هاي مرا تا كبوتران مكرر در آسمان سپيد غريزه اوج دهيد و اتفاق وجود مرا كنار درخت بدل كنيد به يك ارتباط گمشده پاك و در تنفس تنهايي دريچه هاي شعور مرا بهم بزنيد. روان كنيدم دنبال بادبادك آن روز مرا به خلوت ابعاد زندگي ببريد حضور "هيچ" ملايم را به من نشان بدهيد.

کلمه ها آمدند گفته شدند شنیده شدند نگاه شدند و دیده شدند. روز تمام شد و شب شد و شب ساکت است و تاریک است و آرام است عاشق یک رویا بودن ؟ ... و زیستن ؟ و با یک رویا عاشقانه زیستن.

No one knows the wheres or whys

hurib — Sun, 16 Dec 2007 05:42:31 GMT

موجودات خنده داري هستيم.
مي توانم تصور کنم چقدر مايه ي تفريح حيواناتيم
و چقدر به ريشمان ميخندند.
به دنياي ساختگيمان
به آخر هفته هايمان که ساعت ها در جعبه هايي مي نشينيم
به طبيعت مي رويم
لوله هاي سفيدمان را دود مي کنيم
و بعد دوباره با جعبه هاي دوديمان برمي گرديم به همان دنياي ساختگي
موجوداتي منطقي که همه چيز را به شکل فرمولهاي قابل تحليل در مي آورند و مي دانند.
که معجزه هاي بزرگ دنيا را با فرمول هاي مسخره شان تحليل و قابل فهم مي کنند.
که مي دانند پشت کوه ها چه خبر است!
انسانهاي بيچاره
چه معصومانه در دنياي آلوده شان دست و پا مي زنند و چه ساده لوحانه باور مي کنند که مشغله هاي بزرگي دارند.
و نه به صبوري درختانند نه به جسارت اسب ها!
با الزاماتي آنقدر بزرگ که حتي فکر کردن به اينکه وجود نداشته باشند مي ترساندمان
و اگر اين الزامات نباشند تبديل مي شويم به موش هاي سرگرداني که نمي دانند چگونه بايد زندگي کرد.
با دنيايي که آنقدر براي خودمان شلوغش کرده ايم که صداي باد در آن محو مي شود.
دنياي که در آن صداي فن کامپيوترها نمي گذارد صداي تپش قلب ها را بشنويم.
و چه راحت مي توانيم در دنياي شلوغمان غرق شويم و صداي باد را فراموش کنيم.
موجوداتي هستيم در حال حرکت به سمت هر چه بيشتر قابل پيش بيني شدن
با قالب هاي مکتوب معين
که قابليت هايمان را در چارچوب استعداد هاي تعريف شده اي مي بينيم که بايد داشته باشيم.
و ما شبه فرهيخته هايي هستيم پر از تناقض که گاهي از آلودگي دست هايشان مي نالند.